Partido Gales-Nova Celandia de rugby. Os All-Blacks fan xusto antes do partido a Haka, unha danza tradicional dos guerreiros maorís. Qué fixeron os galeses ao remataren os kiwis? Manterse impasibles, fitando os neocelandeses e mostrando que o baile non lles metía medo ningún. E non romper a formación até que os All-Blacks o fixeron primeiro:

(Por certo, ao cabo dos 80 minutos Gales perdeu por 9-29. Pero iso sí, con attitude.)

reinaba a paz e a tranquilidade. Tiven que vir eu a estragalo todo…

[Orixinariamente, nesta entrada ía ir a versión dos Ramones de «I don't want to grow up» de Tom Waits, pero a verdade é que a alternativa a me facer vello non me acaba de convencer ]

- «¿Quién toca en el otro lado?»

- «Hellacopters o algo así»

- «¿Y esos de qué van?»

- «Nah. Rocanroleo»

Boa definición, abofé.

Voltando ao concerto en sí, os teloneiros (Bloodlights) estiveron ben: tocaron boas cancións, meteron tralla e foron relativamente breves, cousa que, como dixo Óscar, é de agradecer nuns teloneiros. Varios dos integrantes de Hellacopters estiveron a ver o comezo da actuación dende a parte de arriba do recinto, o que non deixa de ser curioso, porque supoño xa han de estar cheos de escoitar todas as noites as mesmas cancións.

Logo de cinco minutos de descanso apareceron os Hellacopters, que tocaron ao redor de hora e media, con dous amagos de bises (marcharon do escenario sen sequera facer o paripé típico de «Ei, temos que marchar… blah blah»). No tocante ao repertorio, o típico que se pode agardar nunha xira de despedida (snif): cancións de todos os discos, centrándose nas máis coñecidas. Lóxico (teoricamente non van volver a tocar xuntos nunca máis), ainda que como pequena crítica teríame gustado que tocasen Making up for lost time ou Darling darling do último disco. De calquera xeito, quedan perdoados por ter tocado Crimsom Ballroom, se cadra a miña preferida e coa que non se prodigan moito en directo, segundo os repertorios que vin pola rede.

Cómpre destacar tamén a curiosa versión que fixeron de We Will Rock You de Queen, acelerándoa a máis non dar:

Remeatado o concerto, achegueime até o posto de merchandising para mercar unha camisola. E aquí vén o segundo consello do post: aprendede inglés, nunca se sabe cando vos pode ser útil. O posto estaba cheo de ghichos tentando chamar a atención do tipiño (que andaba a correr dun lado para outro) misturando español e acenos. O caso é que nunha destas o paisano mira para min e eu lle solto «The octopus one. M size». O tipo quedou mirando estrañado, pero colleu a mensaxe:

-«Octopus? Medium size?»

-«Yes».

Entón alá foi, colleu a camisola, paguei e listo. Se é que saber idiomas abre moitas portas.

Despois baixamos até coruña andando, onde a noite seguiu polos medios habituais. Só unha última nota: afeito a sair os xoves, é abraiante o arranxada que vai a xente (e en particular as rapazas) na Coruña os sábados. Esaxeradísimo.

Boas vacacións!

e a verdade é que, cando o mirei pola tele, non semellaba ser tan pequeno

Como estou vendo que non vou poñer as fotos de Glasgow, deixádeme pór polo menos á fotografía máis estraña das que quitei en Escocia: eis a máquina comecartos d’O señor dos Aneis que recibe aos viaxeiros que chegan á terminal do Glasgow International Airport. Abraiante, verdade?

(Champions of Europe, o primeiro xogo de fútbol que tiven, na Master System II. De novo pensaba que a selección da portada era a española; realemente debía ser a dinamarquesa, que foron os campións desa edición, na que entraron substituíndo á antiga Iugoslavia. España non se clasificou, se ben é certo que daquela só se clasificaban oito equipos (!) para a clase final, contando cos organizadores. Após de 16 anos, xa podemos protagonizar unha portada similar.)